Na de marktintroductie ging de reis in een razend tempo verder en Schwartmanns werkt consequent aan de verdere ontwikkeling van de PRO-CUT. Na de première op het FESI European Insulation Championship in Roskilde heeft het team van Schwartmanns de compacte fiberlasersnijmachine voor plaatstaal met succes op de markt gebracht en direct na de lancering de eerste machines geleverd. De focus van de PRO-CUT ligt op een duidelijke praktische aanpak: snelle instelling, stabiele processen en reproduceerbare resultaten bij continu gebruik. De machine is consequent ontworpen voor snijden met perslucht en maakt daarmee lage bedrijfskosten en een snelle terugverdientijd mogelijk.
Technisch gezien blijft de PRO-CUT duidelijk verankerd in het DNA van Schwartmanns. Robuuste mechanica, beproefde softwarestructuren en een industrieel ontwerp vormen de basis. Tegelijkertijd is hij bewust onder de ULTRA-CUT gepositioneerd en richt hij zich op bedrijven die op zoek zijn naar een krachtige lasersnijmachine met een duidelijk gedefinieerde functionaliteit.
Met de verdere ontwikkeling na de marktintroductie onderstreept Schwartmanns zijn eigen ambitie om machines niet alleen te ontwikkelen, maar ook voortdurend te verbeteren in samenwerking met de gebruikers. De PRO-CUT staat daarmee voor een praktijkgerichte aanpak, waarbij de werkelijke eisen uit de productie direct worden meegenomen in de productontwikkeling.
In memoriam – Hans Naborn (25 oktober 1938 – 14 januari 2026)
Hans Naborn was een man die je niet over het hoofd zag. Letterlijk niet, door zijn lange gestalte, en figuurlijk al helemaal niet. Wanneer hij sprak, werd het stil. Zijn stem was rustig, welluidend en overtuigend. Niet dwingend, maar onontkoombaar. Wie het met hem oneens was, wist in elk geval dat luisteren noodzakelijk was.
In de isolatiesector stond hij bekend als “meneer Naborn”. Dat was geen afstand, maar erkenning. “Hans” was voorbehouden aan intimi. Die helderheid typeerde hem: geen vaagheid, geen vrijblijvendheid. Als directeur van multinational Hertel opereerde hij internationaal, en bleef tegelijkertijd altijd scherp op de inhoud van het vak.
Isolatie was voor hem geen sluitpost, maar een strategische discipline in de keten. Hij was uitgesproken over de positie van de sector en verwoordde dat zonder omwegen: “Als je achteraan loopt, loop je in de shit van anderen.” Voor Hans Naborn was dat geen oneliner, maar een realiteit. Wie isolatie pas aan het eind serieus neemt, accepteert automatisch faalkosten, tijdsdruk en concessies. In zijn visie begon kwaliteit en veiligheid bij ontwerp en planning, niet bij herstel achteraf.
Die boodschap droeg hij overal uit. In vergaderzalen, op bijeenkomsten en in gesprekken met opdrachtgevers en beleidsmakers. Zijn vaste uitdrukking “never a dull moment” was geen grap, maar een levenshouding. Frictie en debat zag hij als tekenen dat het ergens over ging. Een sector zonder discussie had volgens hem geen toekomst.
Die houding was mede gevormd door zijn achtergrond als reserve eerste luitenant bij de Cavalerie. Toen Defensie hem verzocht met groot verlof te gaan, schreef hij een rekest aan Koningin Beatrix met de vraag: “Majesteit, als u mij niet meer nodig heeft… wie dan wel?” Het leidde tot verlenging van zijn rol als reservist. Loyaliteit, gecombineerd met eigen oordeel, bleef zijn leidraad.
Zijn inzet bleef niet onopgemerkt. Hans Naborn werd benoemd tot Ridder der vierde klasse en later tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Zelf zag hij die onderscheidingen niet als eerbetoon, maar als bevestiging van verantwoordelijkheid.
Met zijn overlijden op 14 januari 2026 verliest de isolatiesector een stem die haar uitdaagde om positie te kiezen. Wie hem kende, hoort hem nog steeds. En ergens klinkt die gedachte die hij zo vaak belichaamde: never a dull moment — als blijvende oproep om het gesprek niet uit de weg te gaan.